สัตว์เลี้ยงของฉัน

ตั้งแต่เกิดมาฉันก็มีสุนัขเป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก ที่บ้านฉันก็เลี้ยงหมาชื่อ “โอวัลติน” สุนัขไทย ตัวอ้วน น่ารัก ฉันจำไม่ได้ว่าโอวัลตินตายเพราะสาเหตุใด และตายตอนไหน ฮ่าๆๆ

หลังจากย้ายบ้าน ที่บ้านฉันก็เลี้ยงสุนัข แต่น่าแปลกที่แต่ละตัวล้วน ล้มหายตายจากฉันไปหมด ฉันรู้สึกไม่อยากเล้ยงสุนัขอีกเลย มันเยอะจนฉันไม่สามารถจำชื่อได้ แต่สุนัขที่ฉันเลี้ยงมาทุกตัวนั้น ฉันรักและดูแลเต็มที่ คงเป็นเพราะฉันไม่มีความรู้เพียงพอ มีอยู่เหตุการณ์หนึ่งที่ฉันจำได้ขึ้นใจ

สุนัขของฉันตัวหนึ่งชื่อ “ปอม” ท้อง โดยฉันกับคนที่บ้านไม่ทราบ ดันพาเจ้าปิมไปฉีดยาอะไรสักอย่าง ทำให้ลูกในท้องมันตาย ฉันเสียใจมาก มีอยู่คืนหนึ่งเจ้าปอมร้องคล้ายกับเจ็บปวดอะไรสักอย่าง ฉันทำอะไรไม่ถูก มันร้องดังมากขึ้นเท่าไร เลือดก็ออกช่องคลอดมากขึ้นเท่านั้น เวลานั้นฉันน้ำตาไหล ป้าฉันบอกมันท้องหลายเดือนแล้ว เพราะใต้ต้นมะม่วงมีซากลูกเจ้าปอมนอนตายอยู่ เวลานั้นฉันได้แต่โทษตัวเอง และคาดว่าสาเหตุที่มันร้องคือลูกในท้องมันเน่า ป้าจึงเอามือล้วงไปในช่องคลอดมัน เพื่อดึงลูกมันออกมา แต่มันสายเกินไปลูกในท้องมันตายมานานแล้ว ปอมทนความเจ็บปวดไม่ไหว ตายในที่สุด

ฉันกับแม่พูดมาตลอดว่าจะไม่เลี้ยงอีกแล้วสุนัข เพราะทำใจไม่ได้ที่เจ้าปอมตายอย่างอนาจ แต่พ่อก็เอาลูกสุนัขมาอีกตามเคย พ่อบอกตัวนี้ลูกค้าให้มาเป็นค่าตอบแทน มันน่ารักมาก ตัวอ้วนๆ ฉันตั้งชื่อให้มันว่า “แตงโม” แม่ชอบเรียก “โตแมง” แตงโมเป็นสุนัขพันธุ์ไทยหลังอาน  ชอบวิ่งตามพ่อเวลาพ่อวิ่งหน้าบ้าน มันวิ่งไปไกลสุดแค่หน้าปากซอยบ้านเท่านั้น ชอบเห่าไล่คนไปมา

วันหนึ่งแม่ออกไปจ่ายตลาด แม่ก็สั่งให้ฉันจับแตงโมไว้ กลัวมันจะวิ่งตามไป ฉันสู้แรงมันไม่ไหว แตงโมวิ่งไปแค่หน้าปากซอยทางเข้าบ้าน ก็โดนรถมอเตอร์ไซด์ทับ แตงโมเป็นแผลถลอก เล็กน้อยที่ขาหลัง แค่ใส่ยาก็คงหาย ฉันคิดแบบนั้น จนกระทั่งวันหนึ่งฉันเห็นแตงโมมันเดินแปลกๆ มันใช้ขาหน้าเดินอย่างเดียว พระเจ้า!! แตงโมสะโพกหลุด ฉันเสียใจที่สุด ที่ไม่พาแตงโมไปหาหมอตั้งแต่วันที่มันโดนรถชน แตงโมใช้ขาหน้าเดิน ขาหลังก็ลากไปกับพื้นตลอด จนเกิดแผลใหญ่ รักษาอยู่นาน ทั้งใช้ยาไทย สมุนไพร แผลก็ไม่ดีขึ้น

แม่เลยตัดสินใจ ให้ลุงฉันทำเครื่องช่วยเดิน ลุงออกแบบเครื่องช่วยเดินเอง ไม่ต้องเสียเงินไปจ้างหรือซื้อที่ไหนเลย ลุงเชื่อมเหล็กประกอบจนเป็น”เครื่องช่วยเดิน”สำเร็จ

แรกๆแตงโมมันยังไม่คุ้นกับเครื่องช่วยเดินนี้ แต่พอฉันสอนให้มันเดิน เพียงแค่สัปดาห็เดียว แตงโมงก็กลับมาวิ่งได้คล่อง เมื่อไหร่ที่แตงโมวิ่งมากเจ้าเครื่องช่วยเดินนี้ที่มีล้อ มันจะล้ม เพราะแตงโมมันวิ่งเร็วเกิน ฮ่าๆๆๆๆ ฉันต้องช่วยตั้งตลอด ฉันรู้ว่าแตงโมมีความสุขแค่ไหน เวลาที่มันได้กลับมาวิ่งอีกครั้งหนึ่ง แต่แล้วแตงโมก็ได้ตายจากฉันไปอย่าสงบในเช้าวันรุ่งขึ้น T T

สุดท้ายพ่อก็พาสุนัขตัวใหม่ ซึ่งลูกค้าใจดียกให้พ่อ ฉันตั้งชื่อให้มันว่า “คูก้า” แม่เป็นคนตั้งค่ะ เพศผู้พันธุ์บางแก้วผสมไทยจ้าา น่ารักตัวอ้วนกลม พันธุ์บางแก้วก็อย่างที่รู้ดีว่าขึ้นชื่อเรื่องดุและรักเจ้าของ คูก้าก็เป็นเช่นนั้นค่ะ ปัจจุบันคูก้ายังอยู่กับฉันและครอบครัว เวลาฉันมีโอกาสได้กลับบ้านวันเสาร์คูก้านี่แหละค่ะ วิ่งมาแต่ไกลใส่เกียร์สูง ราวกับวิ่งร้อยเมตรชาย เห็นแล้วตกใจทุกที พอกระโจนมาที่เอวเท่านั้นแหละค่ะ แทบจะหงายหลังตึง ตัวมันหนักค่ะรับไม่อยู่ แถมสกปรกแม่ไม่ค่อยอาบน้ำให้เหมือนก่อนตอนเป็นเด็ก เฮ้อออ ! เรื่องเฝ้าบ้านคูก้าเป็นหนึ่งเลยค่ะ เห่านก เห่าหนู เห่าลิง(ที่บ้านติดกับถ้ำจอมพลค่ะ ลิงชุมเลย) แต่ไม่เห่ากับแมวที่บ้านนะเขาเป็นมิตรกันเพราะเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก ให้อะไรก็กิน กินอะไรไม่หมดก็เรียกหน่วยคูก้ามาเก็บตลอด ทุกวันนี้ฉันและครอบครัวมีความสุขกับคูก้ามากค่ะ ฉันรักคูก้าและคูก้าก็รักฉัน ฉันมักลูบหัวคูก้าแล้วพูดว่า “คูก้าขอมือ” มันก็ยื่นขาหน้ามาเสมอ แล้วตามสเต็ปต้องกระดิกหางตามไปด้วยค่ะ

ภาพนี้ คูก้าเป็นแผลที่เอวค่ะ ติดจานดาวเทียมด้วย เท่เลย อยากซ่าไปกัดกับสุนัขข้างบ้านดีนัก

About these ads

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s